Anatomia promptu: temat, styl, światło, kadrowanie

„Kot” da ci losowego kota. Poniższa formuła da ci twojego kota.

Formuła: temat → styl → światło → kadrowanie

a ginger cat asleep on a stack of old books by a window (SUBJECT+ACTION),
cosy watercolour illustration with soft edges (STYLE),
warm evening light through the window, long shadows (LIGHT),
close-up, shallow depth of field, blurred background (FRAMING)

Warstwa 1: temat i akcja

Szczegóły robią robotę: nie „kot”, ale „rudy kot śpiący na stosie starych książek przy oknie”. Jeden szczegół — stos książek, kubek na parapecie — zamienia zdjęcie w historię, zamiast w stockową fotkę.

Warstwa 2: styl

Nazwij medium i nastrój: „ilustracja akwarelowa”, „zdjęcie na kliszy”, „płaska grafika wektorowa”, „render 3D w stylu Pixara”. Styl to najsilniejsza warstwa, jaką masz — jedno zdanie zmienia wszystko.

Warstwa 3: światło

Światło to nastrój: „ciepłe wieczorne światło przez okno”, „neonowy blask”, „miękkie rozproszone światło studyjne”, „dramatyczne podświetlenie”. Początkujący zapominają o świetle, a ich zdjęcia wychodzą płaskie.

Warstwa 4: kadrowanie

Kadruj tak, jak zrobiłby to fotograf: „zbliżenie”, „widok z góry”, „szerokie ujęcie z dużą przestrzenią”, „płytka głębia ostrości”. Tak kierujesz wzrok widza.

Zasada: opisz, co CHCESZ zobaczyć

Generatory są słabe w negatywach — „bez ludzi” może dać ci ludzi. Zamiast „nie ponury”, powiedz „jasny i przestronny”. Pozytywne sformułowania były nawykiem na kursie promptowania; tutaj jest to bliższe prawu fizyki.